We vinden het niet desastreus omdat we principieel tegen verkoop van huurwoningen zijn. Integendeel, wij zijn er om mensen aan goede huisvesting te helpen, die daar zelf moeilijk of niet toe in staat zijn. Dat kan door te verhuren of te verkopen. Bovendien kan de verkoop van huurwoningen bijdragen aan gedifferentieerde wijken. Het is niet voor niets dat wij zo'n 4000 woningen in Zaanstad hebben aangewezen voor verkoop. Woningen die gekocht kunnen worden door zittende huurders of, bij leegkomst, door nieuwe bewoners.
Ons bezwaar zit hem meer in de verplichting zo'n groot deel van onze huurwoningen aan te bieden voor verkoop:
-
Het is de vraag of hiermee voldoende woningen overblijven voor mensen die aangewezen zijn op een sociale huurwoning. En dat in een tijd waarin steeds meer mensen kiezen om te (blijven of gaan) huren;
-
Ook is het de vraag of er woningen van voldoende kwaliteit overblijven voor de mensen met een kleine portemonnee. Er is een groot risico dat de woningen met de beste kwaliteit worden gekocht en de rest overblijft voor de sociale verhuur;
-
Het verkoop gereed maken van zo veel woningen kost enorm veel geld. Met name bij flatwoningen. Deze woningen moeten gesplitst worden, er moeten VvE's worden opgericht en deze moeten een zogenaamde bruidschat meekrijgen;
-
Doordat er VvE's ontstaan, neemt de zeggenschap van woningcorporaties af. De VvE's bepalen hun eigen, veelal korte termijn, beleid en het is de vraag of de kwaliteit van de woningvoorraad en het streven de energiezuinigheid van woningen te verbeteren daarmee gediend is;
-
Doordat er versnippering van bezit ontstaat, wordt het voor corporaties lastig haar voorraadbeleid uit te voeren;
-
Wat op zijn minst opmerkelijk is, is dat de overheid hiermee een inbreuk pleegt op het eigendomsrecht van corporaties. Juridisch gezien is het de vraag of dat zomaar kan.
Leer van situatie Engeland
Er is onder andere door Maarten Van Ham, hoogleraar aan het Centre for Housing Research van de University of St. Andrews (Schotland), uitgebreid onderzoek gedaan naar de Britse variant van het recht van bewoners om hun sociale huurwoning te kopen; Right to buy. "De algehele conclusie is dat de gevolgen zeer negatief zijn. Ooit had iedereen in Groot-Brittannië toegang tot een betaalbare, fatsoenlijke woning. Nu zijn sociale huurwoningen er alleen nog voor de allerarmsten."
Woonbond: "En de huurders dan?"
Ook de Woonbond maakt zich, terecht, grote zorgen over dit onzalige voornemen van het kabinet. Zij stellen "Er is in deze tijd geen behoefte aan meer woningen die te koop worden gezet, maar aan meer betaalbare huurwoningen. Als dit kabinet dan toch iets voor huurders wil doen, dan kan het beter afzien van de huurmaatregelen die de huurders hard raken in hun portemonnee."
Tot slot is het de vraag in hoeverre deze plannen nu eigenlijk aansluiten bij de wensen van de zittende huurder. Parteon heeft bij het aanbieden van huurwoningen voor verkoop ervaren dat slechts een zeer klein percentage van de zittende huurders (slechts 1%) overgaat tot de aankoop van de eigen woning.
Waarom?
De vraag die overblijft luidt: waarom deze plannen waar nauwelijks iemand om vraagt, die slecht zijn voor de volkshuisvesting en ook nog eens enorm veel rompslomp en kosten met zich meebrengen. Weet u het?