Pilots
In Tilburg is het initiatief genomen om in een wijk tijdelijk potentiële 'probleemhuurders' te weren. Het gaat onder andere om mensen die de afgelopen vijf jaar in de gevangenis hebben gezeten.
In Den Bosch is in een wijk een experiment gestart om nieuwe huurders te screenen. De eis is onder andere dat de nieuwe huurders en/of hun medebewoners de afgelopen drie jaar niet in aanmerking zijn geweest met politie voor drugs-, vermogens-, geweldsdelicten en/of overlast. Minderjarige bewoners (vanaf 12 jaar) mogen niet geregistreerd staan als veelpleger.
Eigen Haard gaat op verzoek van bewoners in de Dichtersbuurt in Amsterdam huurders op basis van drugsgerelateerde criteria screenen. De buurt wordt al jaren geteisterd door (drugsgerelateerde) overlast.
Doel-middel-resultaat
Ook in mijn omgeving wordt gedacht aan dergelijke initiatieven. Bijvoorbeeld in het collegeprogramma wordt sturing via woningtoewijzing als mogelijkheid genoemd om de negatieve spiraal van bepaalde wijken te doorbreken en sociale stijging te bevorderen.
Als eerste werd gedacht aan de zogenoemde Rotterdamwet. Het doel van deze wet is de sociaal- economische situatie van een wijk te versterken. Met deze wet kunnen gemeenten een inkomenseis stellen aan nieuwe bewoners in een daartoe aangewezen gebied.
De afgelopen maanden heb ik fel tegen een dergelijke gedachte geageerd. Wijken op deze wijze etiketteren heeft een stigmatiserende werking, omdat er impliciet een relatie gelegd wordt tussen inkomen en leefbaarheid. Een negatieve relatie tussen inkomen en leefbaarheid/overlast is mijn inziens nooit aangetoond. Ook in Rotterdam is na drie jaar uit de evaluatie niet gebleken uit de veiligheids- en sociale index dat deze aspecten door sturing op basis van inkomen zijn verbeterd. Inmiddels is de gedachte om in Zaanstad op wijkniveau een dergelijke maatregel toe te passen geluwd.
Het item uit het collegeprogramma leidde (uiteraard ook intern bij Parteon) tot discussie of er dan niks noodzakelijk was op gebied van toewijzing. Daaruit is een voorlopig, nader uit te werken beleidslijn opgesteld om slechts bij uitzondering, waar de leefbaarheid op complexniveau zeer sterk onder druk staat, sturing toe te gaan passen. Dat levert bij mij nog wel een aantal vragen op. Een voorbeeld daarvan is; door wie en op welke wijze wordt er genormeerd? Een huidige groep huurders/buurtbewoners, de corporatie, de gemeente, de politie, de welzijnsinstantie of een combinatie van genoemde partijen?
Woningtoewijzing als middel om het sociale klimaat te sturen?
Ik realiseer me, dat ik hiermee de vragen behandel over de beleidsmatige invulling. Daarvoor ligt uiteraard de wezenlijke vraag of (selectie bij) woningtoewijzing als middel ingezet moet worden om het sociale leefklimaat te versterken.