Het begon op de Perim, waar een flat vol bewoners de schrik van hun leven kreeg door twee explosies en de daaropvolgende brand. Een grote groep omwonenden ondervindt hier nog steeds de vervelende gevolgen van. Mijn gevoel gaat uit naar deze mensen die van het ene op het andere moment een onplezierige woonomgeving hebben en alle nare gebeurtenissen moeten verwerken. Wij proberen voor hen klaar te staan om hun huis en haard weer tot thuis te laten worden.
Iedereen steunt elkaar
Daarop volgden de gebeurtenissen op het Parteon-kantoor aan het Dick Laanplein, waar een groot aantal medewerkers en de directeur Wonen, Rob Meijrink, totaal verrast werden door de schietpartij. Een vreselijk en onwerkelijk incident, waar Rob Meijrink als door een wonder weinig meer aan over heeft gehouden dan een vleeswond aan zijn schouder. De impact van dit incident op zijn gevoel van veiligheid op het werk en op het veiligheidsgevoel van de getuigen en alle andere medewerkers moet nog blijken. Gelukkig staat iedereen in onze organisatie klaar om elkaar te steunen bij de verwerking en is vanuit Slachtofferhulp en de bedrijfsarts ook de professionele hulp goed geregeld. Mijn aandacht is deze week vooral uitgegaan naar de medewerkers. Andere collega’s zijn direct aan de slag gegaan met alle getroffen bewoners en andere externe partijen die aandacht behoefden. Alle medewerkers van Parteon hebben daarbij hun rol gepakt. En daar ben ik heel trots op.
Luisterend oor bieden
We proberen nu met elkaar op krachtige wijze de draad weer op te pakken. We kijken naar de toekomst en laten ons daarbij niet teveel leiden door een extreem incident. Wij lichten onze processen wel door om te kijken of deze aanscherping behoeven. Overigens wordt ons hulp en troost geboden vanuit alle hoeken van ons netwerk, vanuit bewoners, vanuit stakeholders enzovoort. Met steunbetuigingen, bloemen, kaarten en allerlei aanbiedingen voor advies of een luisterend oor. Heerlijk om te voelen dat ten tijde van ‘crisis’ veel mensen zich melden om een helpende hand te bieden of hun medeleven betuigen. Ik hoop ook dat onze huurders in de Perim dat ervaren vanuit hun omgeving.
Wat wel door mijn hoofd speelt, is dat het toch triest is dat een enkeling een dergelijke helpende hand niet kan of wil pakken, ondanks de zorgvuldigheid, de pogingen om tot een oplossing te komen en de grote hoeveelheid instanties die hiervoor zijn ingeschakeld. Dat iemand toch tot een wanhoopsdaad van deze omvang kan komen. Een afschuwelijke daad, maar tegelijkertijd ook een persoonlijke tragedie.